Η αιμορραγία στους δρόμους δυστυχώς συνεχίζεται!



Γράφει ο Ιορδάνης Βελόπουλος

Με αφορμή τις απώλειες ανθρώπινων ζωών στην άσφαλτο προερχόμενες από τροχαία ατυχήματα (βίαιοι θάνατοι) τόσο στην επικράτεια όσο και στον Νομό Πέλλας, παρατίθενται τα παρακάτω με σκοπό την αφύπνιση όλων μας, καθόσον το θέμα ΔΕΝ είναι μόνο Αστυνομικό αλλά πρωτίστως κοινωνικό –αγωγής και παιδείας όλων και κυρίως των νέων γενεών.

-Τα τροχαία μειώνονται, αλλά ο ετήσιος φόρος αίματος στην ελληνική άσφαλτο παραμένει μεγάλος ( δυστυχώς λόγω της κρίσης, και όχι διότι βελτιωθήκαμε ως οδηγοί).

-Το θέμα μας αφορά όλους. Κάθε μέρα, κοντά μας, δίπλα μας, κάποιοι συνάνθρωποί μας χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους ή μένουν βαριά τραυματισμένοι στο υπόλοιπο του βίου τους. Μαζί τους και δίπλα τους μένουν πίσω, ζωντανοί-νεκροί οι συγγενείς τους, οι οποίοι βλέπουν αγαπημένα τους πρόσωπα να χάνονται αναίτια στους δρόμους. Αυτή είναι η ανοιχτή πληγή των τροχαίων ατυχημάτων (ψυχική και οικονομική αιμορραγία).

-Το θέμα επανέρχεται στην επικαιρότητα κάθε φορά που ένα τραγικό δυστύχημα μας το υπενθυμίζει. Και εξαφανίζεται αμέσως, καθώς τα κύματα της επικαιρότητας, που φέρνουν τα θέματα στην επιφάνεια, αμέσως μετά τα καταδικάζουν στη λήθη. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα σε αυτή τη λήθη.

-Τα τροχαία δεν είναι αφορμή για συζήτηση και αναλύσεις. Συνδέονται με την ασφάλεια όλων μας, με το ιερό δικαίωμα στη ζωή … Μόνο οι συγγενείς των θυμάτων ΔΕΝ ξεχνούν… Μόνο αυτοί συνεχίζουν να πάσχουν…

-Το ζήτημα είναι πολύπλοκο και κατά βάθος κοινωνικό. Αναλυτές και γνώστες του θέματος χρόνια τώρα έχουν υπεύθυνα επισημάνει αυτό το ζήτημα, και έχουν ασχοληθεί με την ανάγκη σοβαρής αντιμετώπισής του, δίχως μέχρι σήμερα να υπάρχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

-Τέτοιου είδους ζητήματα ΠΡΕΠΕΙ να είναι σταθερά και αμετάκλητα στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος όλων των υπευθύνων. Στην πρώτη γραμμή κάθε μέρα και κάθε ώρα, όσο και αν αυτό ακούγεται ως υπερβολικό. Η αντιμετώπιση του προβλήματος των τροχαίων απαιτεί καθημερινή πολιτική, βουβή, όμως δράση. Μαζί με τη βουβή δράση απαιτούνται έλεγχος και αυστηρότητα.

-Μέσα σε όλα αυτά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε την ατομική ευθύνη του καθενός μας. Ο δρόμος δεν είναι μόνο ένας δημόσιος χώρος, αλλά και η προέκταση του ατομικού χώρου. Ο ατομικισμός, η αντικοινωνικότητα και ο πρωτόγονος ανταγωνισμός βρίσκουν συχνά την έκφρασή τους στην οδήγηση. Όλοι μας έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με σκηνές βίας στο δρόμο.

-Η οδηγική συμπεριφορά στους δρόμους αποτελεί σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα ,και καθίσταται αναγκαία η χάραξη μιας σταθερής πολιτικής πρόληψης των ατυχημάτων, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΗ και ΑΥΣΤΗΡΗ.

 

ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Ιορδάνης

Υπαστυνόμος

Α΄ Υποδ/τής Τμήματος Τροχαίας Γιαννιτσών
Δημοσιεύτηκε στη Σύγχρονη Εβδομαδιαία Εφημερίδα Aridaia News