 |
| Γράφει Νόπη Θεοδωρίδου – Ακοΐνογλου |
Τέλος Γενάρη και ο καιρός ανέλπιστα καλός. Ένας σπλαχνικός ήλιος έδωσε την ευκαιρία στα τετράποδα φιλαράκια της πλατείας (Κωνσταντία, Αλμωπίας) να πάρουν θέση στις ηλιόλουστες τοποθεσίες και να τεντώσουν τα κορμιά τους, απολαμβάνοντας τη θαλπωρή. Κι είναι όλα εκεί!
Τα βλέπω, καθώς περνάω με το αμάξι για τη δουλειά. Είναι εκεί ο μεγαλόσωμος μελί σκύλος με τα γλυκά μάτια, εκεί και η μικρόσωμη μαύρη σκυλίτσα, λεχώνα ακόμα, που με δυσκολία σέρνει τα στραβούτσικα ποδαράκια της, ψάχνοντας διαρκώς για κάτι που θα την χορτάσει και θα δώσει γάλα για τα μικρά της. Αυτά που έκρυψε επιμελώς στο διπλανό εγκαταλελειμμένο σπίτι και κάθε που βρίσκει κάτι φαγώσιμο το παίρνει και τρέχει ολοταχώς στα μικρά της.
Κι είναι τόσο φοβισμένη, κι ας έχει ένα λουράκι στο λαιμό της! Της δίνω πότε λίγο ψωμί, πότε λίγες κροκέτες κι εκείνη δε φαίνεται να μ’ εμπιστεύεται, αφού με την ουρά στα σκέλια με παρατηρεί από μακριά. Και μόνο όταν απομακρύνομαι λίγο, πλησιάζει και παίρνει την τροφή, τρομαγμένη, διστακτική. Κι επειδή είναι πάνω απ’ όλα μανούλα, τη θέλει για τα μικρά της, να τα χορτάσει κι εκείνα. Να και το μικρό άσπρο χαριτωμένο σκυλάκι, που κουνάει αδιάκοπα την ουρά του! Μου θυμίζει τους υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου, έτσι ρυθμικά που την κουνάει. Κι είναι τόσο θαρρετό, τόσο άμαθο απ’ την ανθρώπινη κακία!
Κάποια στιγμή πλησιάζει ένα γκρι τζιπ ( σύμφωνα με τα λεγόμενα αυτοπτών μαρτύρων, που εκ των υστέρων κατάλαβαν τι συνέβη ) και κάνει μια μικρή κυκλική πορεία, πετώντας κάτι. Τα σκυλάκια πλησιάζουν χαρούμενα και αρπάζουν τη λιχουδιά. Κι αυτό ήταν το τελευταίο τους γεύμα! Γιατί μέσα του κρυβόταν ο πόνος και ο θάνατος, ένας αργός βασανιστικός θάνατος. Κι αυτός που τον έσπειρε δε νοιάστηκε καθόλου για το μαρτύριο, για τα σωθικά που καίγονται, που ξεσχίζονται, που αιμορραγούν. Δε νοιάστηκε για το ξαφνιασμένο βλέμμα που κοιτάζει με παράπονο γύρω του. Δε νοιάστηκε που δεν έχουν φωνή να ζητήσουν βοήθεια, κλάμα να κλάψουν, δάκρυ να δακρύσουν.
Θέλω να κάνω επίκληση στο συναίσθημα; Ναι. Εντελώς. Σε ποιο συναίσθημα άραγε; Αυτοί που είναι «άνθρωποι» δεν το ‘χουν ανάγκη, κι αυτοί που δεν είναι δεν έχουν το ανθρώπινο προνόμιο να συγκινηθούν. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί, με το ίδιο τρομακτικό τέλος, με την ίδια απογοήτευση, με τις ίδιες ατελέσφορες εκκλήσεις. Γιατί η ανθρωπιά δεν είναι καθόλου δεδομένη στα ανθρώπινα όντα. Γιατί κάποιοι το «παίζουν» Θεοί και αποφασίζουν για τη ζωή και το θάνατο ανυπεράσπιστων πλασμάτων. Γιατί κάποιοι αδιαφορούν προκλητικά για το νόμο που τα προστατεύει και προβλέπει βαριές ποινές για τους θύτες.
«Μα δεν κουράστηκες να λες τα ίδια και τα ίδια;» με ρωτάει μια φίλη. Όχι, γιατί το κακό δε συνηθίζεται, το κακό δε «χωνεύεται», το κακό δε συγχωρείται. Κι αν κάποιος συμβιβάζεται μ’ αυτό, γίνεται συνένοχος. Σαν πολύ ανεκτικοί γίναμε ως κοινωνία! Ανεχόμαστε το ψέμα, την υποκρισία, την κοροϊδία, τη διαφθορά, την αναλγησία!
Και γινόμαστε μια κοινωνία ένοχη, μια κοινωνία με τα χειρότερα παραδείγματα για τα παιδιά της. Και επανέρχομαι στο θέμα μας. Ποιος σκότωσε τα σκυλάκια της πλατείας; Ήταν προσωπική επιλογή ή εκτελούνταν εντολές; Απευθύνω έκκληση σε όποιον έχει κάποια δύναμη, να τη χρησιμοποιήσει, ώστε να σταματήσει αυτός ο εξολοθρεμός ανυπεράσπιστων ζώων. Φοβούνται τη λύσσα; Απ’ ό,τι ξέρω είναι μέσα στα σχέδια της Φιλοζωικής Αριδαίας να εμβολιάσει τα αδέσποτα. Δηλαδή, για να αποφύγουμε μια αρρώστια, σκοτώνουμε τους πιθανούς αρρώστους; Αυτό κάνουμε με τους ανθρώπους; Αυτό ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση μας; Είναι πολύ κρίμα που ορφάνεψε η πλατεία.
Είναι πολύ κρίμα που τα κουτάβια της μαύρης σκυλίτσας θα περιμένουν μάταια τη μανούλα τους. Είναι πολύ κρίμα που τραυματίζεται η ανθρωπιά μας και η πίστη μας στον άνθρωπο. Αναρωτιέμαι πόσο χρήσιμοι μπορεί να είναι σε μια κοινωνία άνθρωποι που σπέρνουν το θάνατο. Ποια είναι άραγε η προσφορά τους σ’ αυτήν τη ζωή; Τι θα κληροδοτήσουν στα παιδιά τους; Προφανώς, την αναλγησία και την αδιαφορία για τη ζωή των ανυπεράσπιστων, και ίσως τη συνταγή της φόλας! Αυτής που αποτέλεσε το τελευταίο και μακάβριο γεύμα των φιλαράκων της πλατείας.
Νόπη Θεοδωρίδου – Ακοΐνογλου
Εκπαιδευτικός
Δίκιο έχεις ότι είναι τραγικό αλλά η λύσσα;15 χρονο παιδί δαγκώσαν λυσσιασμένα σκυλιά. Ποιός θα ισοροπήσει τις δύο αδικίες;Απλά ο νόμος του ισχυρού (της ζούγκλας ) ή κάποια κρατική δημοτική ή νομαρχιακή περιφερειακή μέριμνα; Γιατί ο νόμος του ισχυρού λέει ότι το τζιπ νικάει πάντα
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαθίκια του κερατά! Δολοφόνοι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι φυσικά κανείς δεν είδε, κανείς δεν ξέρει τίποτα. Αυτή είναι η κοινωνία μας δυστυχώς..
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέσα σε όλη αυτή την κατάθεση ψυχής η δική μου ψυχή γεμίζει με φως που ευτυχώς υπάρχει ελπίδα για τα παιδιά μας όταν υπάρχουν τέτοιοι εκπαιδευτικοί με αξίες και ευαισθησίες. Το μέλλον για την αλλαγή σε τέτοιου είδους συμπεριφορές είναι στα παιδιά. Ας τα μάθουμε όλοι μας να ζουν καλύτερα και να σέβονται κάθε είδος ζωής. Να σε έχει πάντα ο θεός καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολλά συγχαρητήρια στην κ. Θεοδωρίδου για το υπέροχο κείμενο που έγραψε. Είμαστε μαζί σας κ. Θεοδωρίδου, μαζί με κάθε πολιτισμένο, ευαίσθητο άνθρωπο που σέβεται το δικαίωμα στην ζωή κάθε ζωντανής ύπαρξης. Λυπάμαι που γύρω μας υπάρχουν υπάνθρωποι που μας κάνουν όλους εμάς να αντικρίζουμε τέτοιες τραγικές εικόνες. Το κακό είναι γύρω μας δυστυχώς και μας περιβάλλει. Πρέπει να το πολεμήσουμε, για χάρη όλης της υγιούς κοινωνίας. Πρέπει να απομονωθούν αυτοί οι δολοφόνοι και κάνω κι εγώ με την σειρά μου έκκληση σε όποιον ξέρει να μιλήσει. Και επιτέλους οι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑισχος, ντροπη, συγχαρητηρια κυρια Θεοδωριδου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔΟΛΟΦΟΝΟΙ..ΥΠΝΟΣ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣκέφτηκαν ποτέ αυτοί που "προσφέρουν" φόλα στα ζώα να προσφέρουν ένα εμβόλιο; Ίσως έτσι θυμηθούν πως είναι άνθρωποι και - ίσως ίσως- δεχτεί κι ο Θεός το κερί που με το ίδιο χέρι ανάβουν στην εκκλησία ( γιατί είμαι σίγουρος πως ανάβουν !!)
ΑπάντησηΔιαγραφήμπραβο κυρια σας παραδεχομαι τελειο το αρθρο σας δεν εχω λογια ειμαι απο το γυμνασιο Εξεπλατανου απο το Α2.τι τους εφτεγαν τα κακοτυχα σκυλακια αραγε.
ΑπάντησηΔιαγραφήενοειτε τώρα ότι εξ αιτίας καποιων αδεσποτων θα κυνηγαμε ανθρώπους? το ενοούμε τώρα αυτό? καποιος λέει οτι εξ αιτίας των αδέσποων έχω να βγω 3 χρόνια στην πλατεία του χωριού.Ποιός θα δώσει πισω αυτα τα 3 χαμένα χρόνια? γιατί καλώς ή κακώς φοβάμε τα σκυλιά! θα με τιμωρήσετε κι απο πάνω? ήμαρτον θεε μου καλύτερα να με εκανες σκυλί ,θα περνούσα καλύτερα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα. Η φοβίες (και δεν εννοώ μόνο προς τα ζώα αλλά ακόμη και στο ύψος ή στο σκοτάδι ή όπου άλλου) δεν είναι φυσιλογικό για ένα νοήμον πλάσμα. Ισως θα έπρεπε να το θεραπεύεσετε αυτό με κάποιον ειδικό. Αν δηλαδή είχατε φοβία στα πουλιά, όπως 2 γνωστοί μου (ευτυχώς όχι πια), τι θα κάνατε? Θα μένατε εφ όρου ζωής κλεισμένος/νη στο σπίτι? Αυτό που σας γράφω δεν έχει να κάνει με τα ζώα αλλά με εσάς τον/την ίδιο/α. Ειναι κρίμα να κουβαλάτε φοβίες και το χειρότερο να τις μεταφέρετε και σε άλλους συμπολίτες σας και ακόμη χειρότερα σε μικρά παιδιά.
ΔιαγραφήΟ πολιτισμός κάθε κοινωνίας κρίνεται από την ευαισθησία του απέναντι στους αδύναμους κι ανυπεράσπιστους. Ο τοπικός μας πολιτισμός μού φέρνει στο νου τη φράση κάποιου λογοτέχνη 'γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα'. Μόνη παρηγοριά που διασώζει τον ανθρωπισμό μας, είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι όπως η Νόπη Θεοδωρίδου - Ακοΐνογλου και οι πολλοί από τους σχολιαστές του κειμένου της.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤάσος Καρατζόγλου
Κριμα που τα σκοτωσαν...
ΑπάντησηΔιαγραφήμπράβο κηρία'.'.'. αλλά και που τα λέτε κανείς δεν κάνει τίποτα,οι περισσότεροι νομίζουν ότι τα σκυλιά ή οποιοδήποτε άλλο ζώο δεν έχει ζωή.Αυτοί οι ανθρώπου δεν έχουν ψυχή είμαι σίγουρη.............................
ΑπάντησηΔιαγραφήEMEIS EXOUME DIKSEI STIN EYROPI TI ANTHROPOI EIMASTE NTROPI GI AYTOYS KAI KRIMA GIA TA SKILIA
ΑπάντησηΔιαγραφή