 |
| Γράφει η Χριστίνα Βασδόκα |
3 Ιουλίου 2014… Λεωφόρος Αλεποχωρίου στα Μέγαρα… Ηλικιωμένος άντρας εντοπίστηκε από διερχόμενο οδηγό (ο οποίος και τον σταμάτησε, καλά να ’ναι ο άνθρωπος) να σέρνει με το μηχανάκι του στην άσφαλτο το σκυλί της πρώτης φωτογραφίας.
Ένα ζώο ταλαιπωρημένο, άρρωστο, σκελετωμένο. Ένα ζώο που μεγάλωσε στα χέρια ενός υπανθρώπου, ο οποίος αφού είδε ότι το ζώο του έφτασε σε αυτή την κατάσταση, αποφάσισε να το ξεφορτωθεί, προφανώς πηγαίνοντάς το σε άγνωστη κατεύθυνση και μακριά από το σπίτι του (ούτε λόγος για κτηνιατρική περίθαλψη). Το δύστυχο σκυλί αφού μεταφέρθηκε σε κτηνιατρείο, δυστυχώς κατέληξε από τα τραύματα και την ταλαιπώρια του και έτσι η μίζερη ζωή του πήρε ένα τραγικό τέλος. Ο ηλικιωμένος άντρας οδηγήθηκε στον εισαγγελέα από άντρες της ομάδας ΔΙΑΣ που περνούσαν από το σημείο και σχηματίστηκε δικογραφία εις βάρος του.
Την ίδια μέρα και πολύ κοντά μας στα Γιαννιτσά, η Γιόκο, μια αδέσποτη σκυλίτσα εμβολιασμένη, στειρωμένη και τσιπαρισμένη, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από κάποιον άλλον υπάνθρωπο (δεύτερη φωτογραφία). Τα αγωνιώδη, γεμάτα πόνο και τρόμο ουρλιαχτά της σκυλίτσας, άκουγαν κάποιοι κάτοικοι εκείνης της περιοχής, μέχρι που έσβησαν και δεν ακουγόταν πια τίποτα… και κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν είδε, κανείς δεν μιλάει.
Αυτά τα περιστατικά αναφέρονται σε μόνο δύο από τις καθημερινές κακοποιήσεις που υφίστανται τα ζώα στην χώρα μας από ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας, έχουν οικογένειες, παιδιά και εγγόνια, ψηφίζουν για το μέλλον του τόπου μας, πηγαίνουν στην Εκκλησία και δηλώνουν ορθόδοξοι χριστιανοί που πιστεύουν στον λόγο του Θεού.
Όσοι έχουν διαπιστώσει ότι οι έλληνες αυτό που γνωρίζουν να κάνουν πολύ καλά είναι να ξεφορτώνονται ό,τι δεν τους χρειάζεται πλέον και φυσικά μακριά από τις αυλές τους, θα έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο για την κατάντια αυτής της χώρας. Όποιος έχει κάνει κάποια εξόρμηση σε βουνό, ποτάμι ή λίμνη, θα έχει έρθει αντιμέτωπος με εικόνες άπειρης ασχήμιας. Όλων των ειδών τα πλαστικά, τα σκουπίδια, τις ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα, μπάζα, ζώα. Το «παίρνω το τρακτέρ μου, το φορτώνω με όλη μου την σαβούρα και πάω και την αμολάω στο ποτάμι» είναι μια αγαπημένη, συνηθισμένη τακτική των κατοίκων της ελληνικής επαρχίας. Τι να πω; Μήπως έχουν την εντύπωση ότι το νερό θα καταβροχθίσει και θα εξαφανίσει με έναν μαγικό τρόπο την αχρηστίλα τους;
Και τα ζώα; Κι αυτά σκουπίδια γι αυτούς. Τι κι αν είναι έμψυχα όντα που βιώνουν συναισθήματα; Άγχος, φόβο, πόνο, τρόμο, αγωνία για επιβίωση. Και αναρωτιέμαι: τι φταίει άραγε για όλα αυτά; Και γιατί να είναι τόσο δύσκολο για τον Έλληνα να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται και ενεργεί και να αγγίξει έστω και λίγο την νοοτροπία των άλλων ευρωπαίων πολιτών; Να εκπολιτιστεί βρε αδελφέ! Κι αυτοί οι έρμοι οι νόμοι; Αχ και να εφαρμόζονταν! Οι δήμοι λέει είναι υπεύθυνοι για τα αδέσποτα...πενταμελείς επιτροπές, στειρώσεις, εμβολιασμοί, υιοθεσίες, επανεντάξεις, επιμόρφωση του κοινού, ευαισθητοποίηση, προαγωγή της ζωοφιλίας, οργάνωση ημερίδων, καταγγελίες για κακοποιήσεις, μηνύσεις, παρακολούθηση της τήρησης της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων. Από το 2003 ορίζονται όλα αυτά. Και εδώ κάνω αναφορά στον δήμο (πλέον) Αλμωπίας προσπαθώντας να κάνω έναν απολογισμό αυτών των έντεκα ολόκληρων χρόνων. Και καταλήγω στο εξής: πλήρης αποτυχία. Κι αυτό γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά, ποτέ δεν έθεσε βάσεις, ποτέ δεν κυνήγησε κρατικές επιχορηγήσεις, ποτέ δεν θεώρησε σημαντικό ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα στα σχολεία. Και όλοι εμείς, που έχουμε μια ευαισθησία με αυτό το θέμα, που ζητάμε διακαώς να μην βλέπουμε ταλαιπωρημένα ζώα στους δρόμους να κακοποιούνται, περιμένουμε πλέον να δούμε τι θα κάνει η νέα δημοτική αρχή. Θα συνεχίσει το έργο της αποτυχίας ή θα αφήσει πίσω της το μαύρο παρελθόν της απραξίας;
Ανακοίνωσε λέει ο επερχόμενος δήμαρχος την ίδρυση νέας αντιδημαρχίας που θα ασχολείται με τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Είμαι πολύ περίεργη λοιπόν να δω τι θα κάνει για τους πολίτες που θα του παραπονιούνται για τα αδέσποτα. Και για να βοηθήσω τον όποιον αντιδήμαρχο ασχοληθεί με την διαχείριση των αδέσποτων ιδού οι νόμοι: 1197/1981, 3170/2003 όπως αντικαταστάθηκε από τους νόμους 4039/2012 και 4235/2014. Θα τον κατατοπίσουν πλήρως.
Την μέχρι τώρα αποτυχία των δημοτικών αρχών, την βλέπουμε καθημερινά γύρω μας. Αδέσποτα παντού, προβλήματα που δημιουργούνται από την ύπαρξή τους, διαρκής διαμάχη μεταξύ των φιλόζωων και αυτών που δεν θέλουν ούτε καν να ανασαίνουν τον ίδιο αέρα με αυτά...και στο τέλος ποιο είναι το αποτέλεσμα; Ζώα που εγκαταλείπονται, φωλιάζονται, πυροβολούνται, απαγχονίζονται, καίγονται, σουβλίζονται. Δηλαδή, γίνονται τα θύματα της αδιαφορίας των αρμοδίων και κατ’ επέκταση γίνονται βορά στις εγκληματικές ορέξεις κάποιων συμπολιτών μας.
Το δε να πω γελοίο; απογοητευτικότερο; εξωφρενικό; βλακώδες; ίσως ανάξιο καν αναφοράς; του όλου πράγματος, είναι ότι κάποιοι θεωρούν ότι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας είναι τα περιττώματα των αδέσποτων και όχι οι ανεγκέφαλοι συμπολίτες τους που τα έκαναν αδέσποτα, ούτε και οι άθλιες συνθήκες που βιώνουν αυτά τα ζώα και οι χίλιοι δυο κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν. Εκτός και αν βρέχει αδέσποτα και δεν το έχω καταλάβει, ή εκτός και αν οι οικολόγοι αποφάσισαν να εμπλουτίσουν την άχαρη τσιμεντένια πόλη μας με σκυλιά και γάτες! Μα αυτοί άλλωστε (οι οικολόγοι ντε), δεν είναι που αφήνουν λέει στην εξοχή, φίδια, αλεπούδες και άλλα τρομερά τέρατα επίτηδες, για να καταστρέφουν τις σοδειές και να επιτίθενται σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους;;; Εν έτη 2014 αυτά έτσι; Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που τα πιστεύουν και τα διαδίδουν ώστε να περάσουν και στις επόμενες γενιές!
Αυτούς λοιπόν, θα τους συμβούλευα να κοιτάξουν πρώτα τα «περιττώματα» που έχουν μέσα στην ψυχή τους και τα τούβλα που έχουν αντικαταστήσει τα εγκεφαλικά τους κύτταρα. Και σε αυτούς όλους που θέλουν να λέγονται ανώτερο είδος και να πιστεύουν ακράδαντα ότι έχουν πλαστεί καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του δημιουργού τους, δίνοντάς τους το δικαίωμα να αφαιρούν μη ανθρώπινες ζωές, θα τους παραθέσω ένα δύσκολο (γι αυτούς) απόφθεγμα:
«Η οπτική γωνία που μας βάζει σε σωστή θέση με τον κόσμο κι όλα τα πλάσματα γύρω μας, μας εξελίσσει και μας εξυψώνει». Άντε βρε! Ψάξτε το λίγο και ίσως καταλάβετε τι εννοεί!
Χριστίνα Βασδόκα
Δημοσιεύτηκε στη Σύγχρονη Εβδομαδιαία Εφημερίδα Aridaia News
Δυστηχως Χριστινα μου εκτος απο ανθρωπινη αγαπη υπαρχουν και ανθρωπινα ζωα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΖώο σημαίνει ζωή, άρα ζώο είναι και ο άνθρωπος. Από εκεί και μετά, η διαφορά των ειδών βρίσκεται στα χαρακτηριστικά του είδους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ τρόπος μεταχειρησης και διαχείρησης, άρα, της ζωής είναι ο τρόπος σκέχης που αφορά την οπτική για ό,τι περιέχεται και περιβάλλει την ύπαρξη.
Όταν το έλλογο ον, που καμαρώνει ότι είναι ο άνθρωπος, ΕΠΙΛΕΓΕΙ Παράλογες και παρά φύση πρακτικές, τις οποίες τις εκδηλώνει συγκαλυμμένα ή απτοκάλυπτα, αναλόγως θέσης (εξουσιαστής ή εξουσιαζόμενος δηλαδή) τότε αυτά τα φαινόμενα θα θεωρούνται "φυσικά" και θα απενοχοποιούνται με το επιχείρημα του σκ.... Και μάλιστα, εντάσσοντάς το στη "λογική" του να σκεπαστούν τα δικά μας σκ....
Ο επιλεκτικός σεβασμός ΖΩΗΣ είναι ακρωτηριασμένος σεβασμός και ακρωτηριασμένη συνείδηση. Άρα επιλεκτικά άνθρωπος θα είναι και στις ανθρώπινες κοινωνικές συνμπεριφορές και τους συνανθρώπους.
Εφ' όσον, λοιπόν, αποδεχόματε ότι η εικόνα της κοινωνίας είναι ο καθρέφτης των επιλογών των μελών που συγκροτούν την κοινωνία, η σιωπή στις κραυγές του ζώου, την ώρα που κακοποιείται έως και θανάτου είναι ίδα και όμοια με τη σιωπή στις κραυγές αγωνίας που προέρχονται από κάθε κακοποίηση. Σκεφτείτε ποια είναι η συνήθης αντίδραση σε ενδοοικογενειακή βία, π.χ.Μπορεί να γνωρίζει ένα ολόκληρο χωριο και να μη μιλά κανείς! Ακόμα και όταν γνωρίζει τους κινδύνους για τα παιδιά που υπάρχουν ή τη βία που έχουν υποστεί...
Συμφωνώ με όλα τα παραπάνω και επί πλέον πιστεύω ότι ο καθένας ας κάνει ότι μπορεί από μόνος του κι ας μην περιμένει από δήμους κι από κράτος. Είσαι ζωόφιλος- τελείωσε- πονάς τις ψυχούλες που σε κοιτάζουν με λατρεία μέσα στα μάτια και σε καταλαβαίνουν αμέσως. Αυτό κάνω κι εγώ τόσα χρόνια κι ας έχω τρία παιδιά κι ας με κοροιδεύουν.
ΑπάντησηΔιαγραφή