Η Τζάκρη, οι αντιδράσεις και μια «ενοχλητική» πραγματικότητα

Στην πολιτική, η μνήμη συχνά αποδεικνύεται επιλεκτική — και η κρίση βιαστική. Το ενδεχόμενο επιστροφής της Θεοδώρας Τζάκρη στο ΠΑΣΟΚ πυροδοτεί, για ακόμη μία φορά, έναν κύκλο αντιδράσεων που μοιάζει περισσότερο με αντανακλαστικό παρά με ώριμη αποτίμηση. Σχόλια αιχμηρά, επικρίσεις γνώριμες, και ένας δημόσιος λόγος που συχνά εστιάζει στο παρελθόν, παραβλέποντας ένα κρίσιμο στοιχείο: τη σταθερή και διαχρονική εμπιστοσύνη των πολιτών της Πέλλας προς το πρόσωπό της.

Διότι, όσο κι αν οι πολιτικές επιλογές προκαλούν συζητήσεις —και δικαίως— η ουσία της δημοκρατικής νομιμοποίησης παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Η επανειλημμένη εκλογή μιας βουλευτού δεν είναι προϊόν συγκυρίας, ούτε επικοινωνιακού τεχνάσματος. Είναι το αποτέλεσμα μιας σχέσης που οικοδομείται στον χρόνο, μέσα από παρουσία, διεκδίκηση και —κυρίως— αναγνώριση από την κοινωνία που εκπροσωπεί.

Αριδαία: Το παζάρι επιστρέφει – αλλά η πόλη δεν μπορεί να μένει στάσιμη

Η σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στον Δήμο Αλμωπία με πρωτοβουλία του Δημάρχου Νίκου Παρούτογλου είχε ως βασικό αντικείμενο την επιστροφή του παζαριού στην παραδοσιακή του θέση στην Αριδαία, αλλά και τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που σχεδιάζονται για την πόλη.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, επαγγελματίες, καταστηματάρχες και πωλητές της λαϊκής αγοράς εξέφρασαν σε μεγάλο βαθμό την επιθυμία τους να επιστρέψει το παζάρι στο γνωστό του σημείο μέσα στην πόλη. Η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων υποστήριξε ότι η λειτουργία του εκεί ενισχύει την εμπορική κίνηση και αποτελεί μια παράδοση που συνδέεται άμεσα με την καθημερινότητα της τοπικής αγοράς.

Τελικά, η κατεύθυνση που διαμορφώθηκε είναι σαφής: το παζάρι θα επιστρέψει στην παραδοσιακή του θέση το συντομότερο δυνατό, με τον Δήμαρχο να ξεκαθαρίζει ότι η δημοτική αρχή θα σεβαστεί την άποψη της πλειοψηφίας, θέτοντας ωστόσο κανόνες για την οργάνωση και λειτουργία του.

Γιώργος Τσαβδαρίδης: «Το ΠΑΣΟΚ, το συνέδριο, η κεντροαριστερά και ο κομματικός αυτισμός ανακύκλωσης προσώπων»

Του Γιώργου Τσαβδαρίδη*

Αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ δημόσια για πρώτη φορά μετά το 2013,όταν αποχώρησα απο τα όργανα του ΠΑΣΟΚ,θεωρώντας οτι έκλεισε ενας πολυετής κύκλος,σε συνάρτηση με την τότε ευρύτερη συγκυρία της χώρας και της παράταξης!

Δεν έπαψα να παρακολουθώ τις εξελίξεις,συμμετέχοντες ταυτόχρονα με διακριτικότητα στην πολιτική και κομματική ζωή!

Σε αυτή την παρατεταμένη και αδιευκρίνιστη θολή αντιπολιτευτική εικόνα,ενόψει συνεδρίου,θεωρώ υποχρέωσή μου να παρέμβω καταθέτοντας τις δικές μου προσεγγίσεις!

Παρέμβαση Χρήστου Νάτσκου για κόντρα Παρούτογλου - Μπάτση: «Όταν ο δημόσιος διάλογος χάνει το μέτρο»

Η πολιτική αντιπαράθεση στον Δήμο Αλμωπίας έχει πλέον ξεφύγει από τα όρια της ουσιαστικής κριτικής και κινείται επικίνδυνα προς την προσωπική σύγκρουση. Οι τελευταίες δηλώσεις του νυν δημάρχου Νίκου Παρούτογλου και η απάντηση του πρώην δημάρχου και επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Χρήστου Μπάτση το αποδεικνύουν ξεκάθαρα.

Ο δήμαρχος, έχοντας την ευθύνη της διοίκησης, όφειλε να απαντήσει με ψυχραιμία και στοιχεία. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε έναν ιδιαίτερα σκληρό και προσβλητικό λόγο, με χαρακτηρισμούς που δεν ταιριάζουν σε δημόσιο αξίωμα. Όταν ένας δήμαρχος μιλά για «αθλιότητα», «ασυναρτησία» και «ψυχική ισορροπία», δεν απαντά απλώς σε πολιτική κριτική – υποβαθμίζει τον ίδιο τον θεσμό που εκπροσωπεί. Ακόμη κι αν θεωρεί ότι αδικείται ή συκοφαντείται, η θέση του απαιτεί αυτοσυγκράτηση και όχι εκρήξεις θυμού.

Οι αγρότες της Πέλλας δείχνουν τον δρόμο: Κινητοποιήσεις με σεβασμό προς την κοινωνία

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι αγροτικές κινητοποιήσεις βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, με τις αντιπαραθέσεις να εστιάζουν κυρίως στο κατά πόσο οι αποκλεισμοί δρόμων ταλαιπωρούν τους πολίτες εν μέσω εορτών, οι αγρότες της Αλμωπίας και ολόκληρης της Πέλλας επιλέγουν έναν διαφορετικό, αξιοσημείωτο δρόμο. Έναν δρόμο υπευθυνότητας, συναίνεσης και κοινωνικής ευαισθησίας.

Παρά το γεγονός ότι τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα παραμένουν έντονα και πιεστικά — το υψηλό κόστος παραγωγής, η αβεβαιότητα στις αγορές, η ενεργειακή κρίση και οι συνεχείς προκλήσεις λόγω κλιματικής αλλαγής — οι παραγωγοί της Πέλλας αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν χωρίς να προκαλέσουν επιπλέον δυσκολίες στους συνανθρώπους τους. Επέλεξαν να μη φτάσουν στο κλείσιμο δρόμων, σεβόμενοι την ανάγκη των πολιτών για ομαλή μετακίνηση και τη λειτουργία της αγοράς μέσα στη γιορτινή περίοδο.

Ν. Παρούτογλου: Από τις δεσμεύσεις στην πράξη και από την πράξη στην προοπτική για την Αλμωπία του 2030

Ένα άναμμα δέντρου που έγινε άναμμα πολιτικής φιλοσοφίας

Στην Αριδαία, το φετινό άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου δεν είχε μόνο γιορτινή λάμψη. Στον σύντομο χαιρετισμό του ο Δήμαρχος Αλμωπίας, Νίκος Παρούτογλου, κατάφερε να μετατρέψει ένα καθιερωμένο εορταστικό τελετουργικό σε πυκνή πολιτική δήλωση, αποκαλύπτοντας μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας με την οποία αντιλαμβάνεται τη διοίκηση του δήμου.

Από την αρχή έσπευσε να υπογραμμίσει ότι η Δημοτική Αρχή δεν ξεχνά τις δεσμεύσεις της. Θύμισε ότι πέρσι είχε δοθεί διπλή υπόσχεση: ένα πιο ενισχυμένο άναμμα δέντρου και, κυρίως, η δημιουργία χριστουγεννιάτικου χωριού – μια απαίτηση που προερχόταν, όπως είπε, από μεγάλη μερίδα των κατοίκων. Φέτος, η παρουσία χιλιάδων επισκεπτών στα Λουτρά και η λειτουργία του πρώτου χριστουγεννιάτικου χωριού στην περιοχή αποτελούν, για τον Δήμο, απόδειξη ότι οι εξαγγελίες μπορούν να γίνουν πράξη. Αντίστοιχα, η συναυλία στο κέντρο της Αριδαίας έδωσε τον τόνο μιας πιο εξωστρεφούς εορταστικής ταυτότητας που επιχειρείται να καθιερωθεί ως θεσμός.

Ποιος θα φταίει αν γίνει το κακό στην Αλμωπία;

Η κλιματική αλλαγή ή η αδιαφορία των αρμοδίων;

Του Σταύρου Βαφειάδη

Τα ποτάμια της Αλμωπίας βρίσκονται για ακόμη μία χρονιά στο επίκεντρο της ανησυχίας των κατοίκων. Οι έντονες βροχοπτώσεις, η απρόβλεπτη συμπεριφορά του καιρού και η αύξηση των ακραίων φαινομένων έχουν ενισχύσει τους φόβους ότι μια μεγάλη υπερχείλιση δεν είναι πλέον απλώς ένα υποθετικό σενάριο, αλλά μια πιθανότητα.

Και τότε γεννάται το ερώτημα: Ποιος θα φταίει;

Η κλιματική αλλαγή ως εύκολη δικαιολογία

Στηρίζοντας την τοπική αγορά: Μια μικρή πράξη με μεγάλο κοινωνικό αντίκτυπο | Του Σταύρου Βαφειάδη

Σε μια εποχή που το ηλεκτρονικό εμπόριο γνωρίζει εκρηκτική ανάπτυξη, οι διεθνείς πλατφόρμες αγορών έχουν εισβάλει δυναμικά στην καθημερινότητα των καταναλωτών. Από ρούχα και ηλεκτρονικά είδη μέχρι τρόφιμα και καλλυντικά, η ευκολία του «ένα κλικ» και οι χαμηλές τιμές συχνά καθορίζουν τις αγοραστικές μας επιλογές. Ωστόσο, αυτή η νέα πραγματικότητα κρύβει πίσω της μια σημαντική πρόκληση: τη σταδιακή αποδυνάμωση της τοπικής αγοράς.

Η τοπική αγορά ως πυλώνας της τοπικής κοινωνίας

Τα μικρά και μεσαία καταστήματα αποτελούν την «καρδιά» κάθε γειτονιάς. Δεν είναι απλώς χώροι αγορών. Είναι κομμάτι του κοινωνικού ιστού, στηρίζουν θέσεις εργασίας, ενισχύουν την τοπική οικονομία και επιστρέφουν το κέρδος πίσω σ' εμάς τους ίδιους.

Η τοπική αγορά σε ασφυξία: Οι επιπτώσεις της αγροτικής κρίσης στην οικονομία της Πέλλας

Του Σταύρου Βαφειάδη

Η οικονομία της Πέλλας, όπως και πολλών άλλων αγροτικών περιοχών της χώρας, στηρίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στον πρωτογενή τομέα. Οι αγρότες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της τοπικής παραγωγής και, κατ’ επέκταση, της εμπορικής δραστηριότητας. Όταν λοιπόν αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με τεράστια προβλήματα —όπως χαμηλές τιμές, ζημιές στις καλλιέργειες, καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις και υψηλό κόστος παραγωγής— οι συνέπειες δεν περιορίζονται μόνο στα χωράφια, αλλά διαπερνούν ολόκληρο τον κοινωνικοοικονομικό ιστό του νομού.

Οι πρώτες συνέπειες στην τοπική οικονομία

Η μείωση του αγροτικού εισοδήματος σημαίνει άμεσα περιορισμό της αγοραστικής δύναμης. Οι αγρότες αγοράζουν λιγότερα προϊόντα, καθυστερούν πληρωμές, αναβάλλουν επενδύσεις και αποφεύγουν δαπάνες που άλλοτε κινούσαν την τοπική αγορά. Τα τοπικά καταστήματα ειδών ένδυσης, υπόδησης, γεωργικών εφοδίων, ακόμη και τα καφενεία και οι ταβέρνες των χωριών βλέπουν τον τζίρο τους να μειώνεται δραματικά.

Η Αλμωπία του 2030 χτίζεται με διάλογο και συμμετοχή | Του Σταύρου Βαφειάδη

Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά μοιάζει απομακρυσμένη από την καθημερινότητα των πολιτών, η πρωτοβουλία του Δημάρχου Αλμωπίας, Νίκου Παρούτογλου, και της δημοτικής του ομάδας να οργανώνουν ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις σε όλα τα χωριά του Δήμου, έρχεται να θυμίσει κάτι βαθύτερο: πως η Δημοκρατία δεν είναι μόνο κάλπες και αποφάσεις πίσω από γραφεία, αλλά διάλογος, συμμετοχή και κοινή ευθύνη.

Οι λαϊκές συνελεύσεις δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης προς τους πολίτες· μια έμπρακτη παραδοχή ότι κανένα σχέδιο ανάπτυξης, καμία πολιτική πρωτοβουλία, δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τη φωνή των ανθρώπων που ζουν καθημερινά τα προβλήματα και τις προοπτικές κάθε τόπου. Όταν ο λόγος περνά στον πολίτη, τότε η τοπική αυτοδιοίκηση αποκτά ψυχή.

Όχι από συνήθεια, αλλά από συνείδηση | Της Ολυμπίας Χουρσόγλου

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, στεκόμαστε μπροστά στα μνημεία υπέρ των πεσόντων ηρώων και ψιθυρίζουμε το “Όχι” του ’40. Το επαναλαμβάνουμε με ευλάβεια, με σημαίες, παρελάσεις και λόγους. Κι όμως, αναρωτιέμαι αν έχουμε σκεφτεί πραγματικά τι ακριβώς γιορτάζουμε και τι σημαίνει αυτό σήμερα.

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, τα ξημερώματα, η Ελλάδα δέχτηκε το ιταλικό τελεσίγραφο που απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων του Μουσολίνι. Ο τότε πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς απάντησε “Alors, c’est la guerre” – “Λοιπόν, έχουμε πόλεμο”. Η απάντηση αυτή μεταφράστηκε αμέσως σε ένα καθολικό “Όχι”, που αγκάλιασε ολόκληρος ο λαός. Μέσα σε λίγες ώρες, η Ελλάδα βρέθηκε να πολεμά έναν υπέρτερο αντίπαλο στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου, και να σημειώνει την πρώτη συμμαχική νίκη κατά του φασισμού. Ο αγώνας εκείνος, και όσα ακολούθησαν κατά την Κατοχή και την Αντίσταση, έγιναν σύμβολα αντοχής, αξιοπρέπειας και ενότητας — αξίες που διαμόρφωσαν τη συλλογική μας ταυτότητα.

Παιδεία και τοπική κοινωνία: Πώς το σχολείο στηρίζει τον τόπο μας | Της Ολυμπίας Χουρσόγλου

Στην εποχή της ταχύτητας και της παγκοσμιοποίησης, η έννοια της τοπικής κοινωνίας μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, να υποχωρεί μπροστά στις μεγάλες αφηγήσεις της τεχνολογίας και της οικονομίας. Κι όμως, κάθε τόπος συνεχίζει να έχει ψυχή — και η ψυχή αυτή είναι οι άνθρωποί του, οι αξίες, οι μνήμες και οι προοπτικές του. Στο κέντρο αυτής της ζωντανής πραγματικότητας βρίσκεται ένας θεσμός που καθορίζει όσο κανένας άλλος τη συνοχή και την ανάπτυξη της κοινότητας: το σχολείο.

Το σχολείο δεν είναι απλώς χώρος μάθησης. Είναι κέντρο πολιτισμού, φορέας κοινωνικής συνοχής και εργαστήριο δημοκρατίας. Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού μέχρι το λύκειο, διαμορφώνει χαρακτήρες, καλλιεργεί την κριτική σκέψη και εμφυσά τις αξίες της συνεργασίας, του σεβασμού και της ευθύνης. Αυτές οι αξίες δεν παραμένουν εντός των τοίχων της σχολικής αίθουσας· απλώνονται στην κοινωνία, επηρεάζουν το ήθος του δημόσιου βίου και καθορίζουν το επίπεδο του πολιτισμού μας.

Αντώνης Ξυλουργίδης: «Κάτω τα χέρια από τον αγροτικό κόσμο!»

Όταν οι εκβιαστικές πρακτικές μετατρέπονται σε πολιτικές επιλογές, τότε εξελίσσονται σε χιονοστιβάδα που σε καταπλακώνει

Παρακολουθούμε αποσβολομένοι,να εξελίσσονται στην χώρα μια  σειρά πρωτοφανών γεγονότων διαφθοράς, χωρίς προηγούμενο! 

Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της χώρας το 2009,με το  μεγάλο,σπάταλο, διεφθαρμένο,πελατειακό κράτος και την έξοδο από  την κρίση το 2017, περιμέναμε «αφελώς» να μην επαναληφθούν οι  παθογένειες του παρελθόντος! 

Όμως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ήρθε να συγκλονίσει την κοινή  γνώμη και ιδιαίτερα τους αγρότες.

Ανοιχτή επιστολή της Κλειώς Βλάχου: Μια πρόταση για το «ΑΥΡΑ» στα Λουτρά

Θα ήθελα να καταθέσω δημόσια την πρότασή μου για το ιστορικό κτήριο του ξενοδοχείου «ΑΥΡΑ» στην Λουτρόπολη του Πόζαρ, συνεχίζοντας το δημόσιο διάλογο που ξεκίνησε ο Γιώργος Γκλαβάκης για το Διοικητήριο και με τον οποίο συμφωνώ απόλυτα.

Με πολυετή εμπειρία στη διοργάνωση και συμμετοχή σε εκθέσεις εικαστικών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, καθώς και με τη χαρά να φιλοξενώ συναδέλφους καλλιτέχνες στη Λουτρόπολή μας, έχω βιώσει από κοντά την πολιτιστική αξία και τις δυνατότητες που προσφέρει ο τόπος μας.

Οραματίζομαι τη μετατροπή του σε έναν ζωντανό χώρο πολιτισμού: Δημοτική Πινακοθήκη, εκθεσιακό κέντρο, χώρος φιλοξενίας τεχνών και συνεδρίων,  σε ένα σημείο μοναδικής φυσικής ομορφιάς. Ένα  τέτοιο εγχείρημα δεν θα είχε όμοιό του ούτε στην Ελλάδα, ούτε στο εξωτερικό.

Λουτρά Πόζαρ: Η λογοδοσία ως νέο πρότυπο Διοίκησης | Του Σταύρου Βαφειάδη

Του Σταύρου Βαφειάδη

Η πρόσφατη πρωτοβουλία του Διευθύνοντος Συμβούλου των Λουτρών Πόζαρ, Νικηφόρου Παπαγιαννόπουλου, να προβεί σε δημόσιο απολογισμό της θητείας του αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στη διοίκηση των δημοτικών επιχειρήσεων. Είναι η πρώτη φορά που ένας Διευθυντής της συγκεκριμένης επιχείρησης προχωρά σε τέτοια κίνηση, δείχνοντας σεβασμό τόσο προς τους μετόχους όσο και προς τους πολίτες.

Η επιλογή του κ. Παπαγιαννόπουλου από τον Δήμαρχο Αλμωπίας Νίκο Παρούτογλου, βασίστηκε σε αντικειμενικά κριτήρια και, μέχρι στιγμής, αποδεικνύεται επιτυχής. Η διαφάνεια στη διοίκηση και η δημόσια λογοδοσία είναι θεμελιώδεις αρχές για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης μεταξύ των δημοτικών αρχών και των πολιτών. Η κίνηση αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο για άλλες δημοτικές επιχειρήσεις, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη του κοινού και προάγοντας την υπευθυνότητα στη διαχείριση των δημόσιων πόρων.

Τέμπη: Τι έγινε τελικά στις 28 Φλεβάρη και τι μπορεί να γίνει μετά τις συγκεντρώσεις;

Του Φώτη Χατζόγλου

Στις 28 Φλεβάρη, είδαμε στα Γιαννιτσά, όπως και σε όλη τη Χώρα, κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί χρόνια τώρα. Ίσως κάποιοι παλιότεροι θυμούνται προεκλογικές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του 80 ή τα κατοπινά συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, αλλά τίποτε δε μπορεί να συγκριθεί με αυτό που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες, γιατί αυτές οι συγκεντρώσεις είχαν ουσιαστικές διαφορές από κάθε άλλη αντίστοιχη στο παρελθόν.

Πρώτα απ’ όλα, εδώ δεν υπήρχε κάποια δομή ή συγκροτημένος θεσμός που να οργάνωσε αυτές τις εκδηλώσεις. Ούτε κάποιο κόμμα, όπως στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, ούτε το ίδιο το Κράτος ή η Εκκλησία, όπως στην περίπτωση του Μακεδονικού, των ταυτοτήτων ή των εμβολίων. Και μάλιστα να σημειωθεί ότι η όποια παρακίνηση του κόσμου έγινε όχι από κάποιο από τα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά από τους «τοίχους» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις προσωπικές αναρτήσεις των απλών ανθρώπων. Οι χιλιάδες του κόσμου, όσο κι αν αυτό φέρνει σε αμηχανία και δύσκολη θέση κάποιους, κατέβηκαν στο δρόμο στην ουσία μέσα από μια διαδικασία αυτό-οργάνωσης και αυτοχρηματοδότησης, με την διακριτική ομπρέλα του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων, που με το συγκινητικό τους αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης έχουν συσπειρώσει όλες τις πλευρές της ελληνικής κοινωνίας που συμπάσχουν και συλλειτουργούν προσπαθώντας με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν από το κομματικό καπέλωμα τη φωνή τους. Ακόμη και το ΚΚΕ, όταν προσπάθησε (όπως συνηθίζει) να καπελώσει την κοινωνική συμμετοχή ήρθε σε δύσκολη θέση, όταν άκουγε τα κομματικά του συνθήματα να μην μπορούν να συγκινήσουν ή και να σκεπάσουν τη βουβή σιωπή διαμαρτυρίας των δυσαρεστημένων διαδηλωτών.

Διήγημα του Κάφκα: Ενώπιον του νόμου

Μπρος στην πύλη του νόμου στέκεται ένας φρουρός. Σε αυτόν το φρουρό πάει ένας χωρικός και ζητά άδεια εισόδου στο νόμο. «Τώρα», του λέει ο φρουρός, «δεν μπορώ να σε αφήσω να εισέλθεις». Ο άνδρας σκέφτεται και μετά ρωτά το φρουρό εάν θα του επιτραπεί αργότερα η είσοδος. «Είναι πιθανόν», του απαντάει ο φρουρός, «τώρα όμως όχι». Μιας και η πύλη του νόμου είναι ανοιχτή και ο φρουρός παραμερίζει, ο άνδρας σκύβει για να δει μέσα από την πύλη στο εσωτερικό του νόμου. Μόλις ο φρουρός τον βλέπει, γελάει και του λέει: «Αφού σε ενδιαφέρει τόσο πολύ, γιατί δεν δοκιμάζεις να μπεις παρά την απαγόρευσή μου; Αναλογίσου μόνο το εξής: πόσο δυνατός είμαι εγώ, που είμαι ο κατώτατος φρουρός, και ότι από αίθουσα σε αίθουσα στέκονται άλλοι φρουροί, ο ένας πιο δυνατός από τον άλλον. Να φανταστείς, τον τρίτο φρουρό δεν τολμώ ούτε εγώ  να τον αντικρίσω».

Δήμος Αλμωπίας, ένα χρόνο μετά | Του Σταύρου Βαφειάδη

Του Σταύρου Βαφειάδη

«Δήμος Αλμωπίας, ένα χρόνο μετά». Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου, καθώς πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την ανάληψη των καθηκόντων της νέας Δημοτικής Αρχής. Ένα εύλογο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξήχθησαν κάποια πρώτα συμπεράσματα και οι παρατάξεις είχαν την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύουν να πορευτούν μέχρι το τέλος της παρούσας πενταετίας.

Πρόταση του Γιώργου Γκλαβάκη για τη διάσωση του Διοικητηρίου της Αριδαίας ως Κέντρο Πολιτισμού και Μνήμης

Ένα παράθυρο στο παρελθόν: Η διάσωση του Διοικητηρίου της Αριδαίας ως Κέντρο Πολιτισμού και Μνήμης

- Η σημασία της Διατήρησης Ιστορικών Κτιρίων: Η Περίπτωση του Διοικητηρίου της Αριδαίας

Τα ιστορικά κτίρια αποτελούν ζωντανές μαρτυρίες του παρελθόντος μας. Μας συνδέουν με την ιστορία, την αρχιτεκτονική κληρονομιά και την πολιτιστική ταυτότητα κάθε περιοχής. Ένα από αυτά τα κτίρια είναι και το διοικητήριο της Αριδαίας, το οποίο κατασκευάστηκε το 1920 και επί πολλές δεκαετίες αποτέλεσε κεντρικό σημείο διοίκησης και κοινωνικής ζωής της πόλης. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια έχει χαρακτηριστεί ακατάλληλο για χρήση, και το ενδεχόμενο να κατεδαφιστεί έχει προκαλέσει συζητήσεις και αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία.

Νίκος Παππάς: Ένας κατά φαντασίαν «king maker» που τώρα θέλει να γίνει «king» στα ερείπια του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ο εσωκομματικός μύθος λέει ότι τα διαδοχικά ατοπήματα των «87» για να εξοβελίσουν τον Κασσελάκη, ερήμην της κομματικής βάσης, οργανώθηκαν για λογαριασμό του Αλέξη Τσίπρα.

Είτε ισχύει είτε απλώς αυτονομήθηκαν για να του πάνε το κεφάλι του «εκπτώτου» στο πιάτο, το έκαναν με τον ισχυρισμό ότι έχουν πολιτικό σχέδιο, το οποίο περιγράφουν ως εξής: Τελειώνοντας με τον Κασσελάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει υπολογίσιμη δύναμη. Όσο και αν το ΠΑΣΟΚ τον ξεπεράσει, τα δυο κόμματα – τρία με τη Νέα Αριστερά – για να κυβερνήσουν, θα χρειαστούν κάποιον «πρωθυπουργήσιμο» να ενώσει τις δυνάμεις τους απέναντι στη Ν.Δ. Οπότε τι κάνει νιάου στα κεραμίδια;

Μωραίνει Κύριος, έχασαν τα αυγά και τα πασχάλια, θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα; Ό,τι και να πει κανείς, μέσα είναι. Ο Τσίπρας υπήρξε πράγματι στο παρελθόν επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης. Αλλά όχι πλέον. Το πολιτικό του κεφάλαιο – για την τοποθέτηση του οποίου δεν πήρε εγκαίρως πρωτοβουλία – χάνεται. Επί των ερείπιων του ΣΥΡΙΖΑ, ποιον θα πείσει ότι δεν είναι έργο των χειρών του; – και της εσωκομματικής «ωριμότητας» του ΠΑΣΟΚ.