Πέλλα: Αυτό που άκουσε από την κερκίδα τον έκανε να διακόψει τον αγώνα – Τι συνέβη

Πέλλα: Διαιτητής διέκοψε ποδοσφαιρικό αγώνα για ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς – Ένα περιστατικό που πρέπει να προβληματίσει την κοινωνία

Ένα ιδιαίτερα δυσάρεστο περιστατικό, που ξεπερνά τα όρια του ποδοσφαίρου και αναδεικνύει βαθύτερα κοινωνικά ζητήματα, έφερε στη δημοσιότητα ο Αντιδήμαρχος Έδεσσας Ευάγγελος Τρυφιάνης, με την ιδιότητά του ως διαιτητής του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου της Πέλλας.

Σύμφωνα με όσα περιγράφει σε δημόσια ανάρτησή του, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης του Β’ Τοπικού Πρωταθλήματος, ένας νεαρός φίλαθλος, ηλικίας περίπου 20 ετών, απευθυνόταν επανειλημμένα και με έντονο τρόπο σε ποδοσφαιριστές της αντίπαλης ομάδας και μέλη της διαιτητικής ομάδας, χρησιμοποιώντας τον χαρακτηρισμό «ΑμΕΑ» ως προσβολή.

Μπροστά σε αυτή τη συμπεριφορά, ο Ευάγγελος Τρυφιάνης αποφάσισε να προχωρήσει σε διακοπή της αναμέτρησης για δύο λεπτά, θέτοντας ως προϋπόθεση για τη συνέχισή της την απομάκρυνση του συγκεκριμένου φιλάθλου. Σε διαφορετική περίπτωση, όπως ξεκαθάρισε, ο αγώνας θα διακοπτόταν οριστικά.

«Τα μπινελίκια δεν μας αγγίζουν. Δικαίωμά του να τα ρίχνει, δικαίωμά μας να τ’ αγνοούμε», αναφέρει χαρακτηριστικά, διαχωρίζοντας τις συνηθισμένες εντάσεις ενός ποδοσφαιρικού αγώνα από τις προσβλητικές και ρατσιστικές συμπεριφορές.

Παράλληλα, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Στους επίμονους ρατσιστικούς και χυδαίους χαρακτηρισμούς, “ΑμΕΑ” ή άλλους, θ’ απαντάμε με προσωρινές ή/και οριστικές διακοπές».

Όταν η αναπηρία χρησιμοποιείται ως προσβολή, το πρόβλημα δεν είναι ποδοσφαιρικό

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν αφορά απλώς τη συμπεριφορά ενός φιλάθλου σε έναν ερασιτεχνικό αγώνα. Αποκαλύπτει μια νοοτροπία που εξακολουθεί να υπάρχει στην κοινωνία μας και η οποία αντιμετωπίζει την αναπηρία ως κάτι μειωτικό, ως χαρακτηρισμό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσβάλει ή να υποτιμήσει έναν συνάνθρωπο.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Η αναπηρία δεν είναι βρισιά. Δεν είναι προσβολή. Δεν είναι ένδειξη κατωτερότητας. Είναι μέρος της ανθρώπινης διαφορετικότητας και απαιτεί σεβασμό, ισότητα και αξιοπρέπεια.

Όταν ένας νέος άνθρωπος χρησιμοποιεί έναν τέτοιο χαρακτηρισμό με σκοπό να μειώσει κάποιον άλλον, το ζήτημα δεν περιορίζεται στη δική του συμπεριφορά. Μας υποχρεώνει να αναρωτηθούμε τι πρότυπα μεταδίδουμε, ποια στερεότυπα εξακολουθούμε να αναπαράγουμε και πόσο ουσιαστικά έχουμε καταφέρει να καλλιεργήσουμε τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Ο αθλητισμός, και ιδιαίτερα το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, οφείλει να αποτελεί χώρο κοινωνικοποίησης, συμμετοχής και καλλιέργειας αξιών. Έναν χώρο στον οποίο οι νέοι άνθρωποι θα μαθαίνουν να συναγωνίζονται, να αποδέχονται την ήττα, να σέβονται τον αντίπαλο και να αναγνωρίζουν ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια βρίσκεται πάνω από οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Μια απόφαση με ιδιαίτερο συμβολισμό

Η στάση του Ευάγγελου Τρυφιάνη έχει τη δική της σημασία, καθώς αναδεικνύει ότι ο ρόλος ενός διαιτητή δεν εξαντλείται στην εφαρμογή των αγωνιστικών κανόνων.

Η απόφασή του να διακόψει την αναμέτρηση εξαιτίας των συγκεκριμένων χαρακτηρισμών στέλνει το μήνυμα ότι υπάρχουν συμπεριφορές που δεν πρέπει να γίνονται ανεκτές ή να αντιμετωπίζονται ως μια συνηθισμένη εκδήλωση έντασης στην εξέδρα.

Γιατί η σιωπή απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές πολλές φορές συμβάλλει στην κανονικοποίησή τους.

Και ο σεβασμός δεν μπορεί να είναι προαιρετικός, ούτε να σταματά εκεί όπου αρχίζει η ένταση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.

Ο ίδιος, μάλιστα, ολοκληρώνει την ανάρτησή του με μια φράση που αποτυπώνει τον ευρύτερο κοινωνικό προβληματισμό του:

«Σε αυτήν την κοινωνία πρέπει να βρούμε έναν πάτο σε τούτο το βαρέλι. Για να σταθούμε και να προσπαθήσουμε να γίνουμε ξανά Άνθρωποι».

Η κοινωνία που θέλουμε χτίζεται και στα μικρά γήπεδα

Ίσως τελικά ένα περιστατικό σε έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος να αποτελεί αφορμή για μια συζήτηση πολύ μεγαλύτερη από το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Για την παιδεία που προσφέρουμε στα παιδιά μας. Για τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για τη διαφορετικότητα. Για τα όρια που θέτουμε στον δημόσιο λόγο. Για την ευθύνη που έχει ο καθένας μας όταν γίνεται μάρτυρας μιας προσβλητικής ή ρατσιστικής συμπεριφοράς.

Δεν αρκεί να δηλώνουμε ότι είμαστε μια κοινωνία που σέβεται τα άτομα με αναπηρία. Ο σεβασμός πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινά, στις πράξεις, στις λέξεις και στις αντιδράσεις μας.

Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από το πώς αντιμετωπίζει τους ισχυρούς, αλλά κυρίως από το πώς σέβεται τη διαφορετικότητα και προστατεύει την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου.

Και αν μια δίλεπτη διακοπή σε έναν ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό αγώνα μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να γίνει έστω και ένας άνθρωπος πιο συνειδητοποιημένος, τότε το μήνυμα αυτής της παρέμβασης έχει ήδη ξεπεράσει τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.