Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η πανελλήνια ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού. Μια ημέρα που κάθε χρόνο συνοδεύεται από αφίσες, δράσεις, παρουσιάσεις, συνθήματα και δηλώσεις καλών προθέσεων. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: το πρόβλημα δεν λύνεται με εκδηλώσεις μίας ημέρας. Και όσο συνεχίζουμε να το αντιμετωπίζουμε επιφανειακά, τόσο θα μεγαλώνει.Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι «παιχνίδι παιδιών». Δεν είναι «πειράγματα», ούτε «φάση της ηλικίας». Είναι βία. Ωμή, καθημερινή και πολλές φορές αόρατη. Βία που τσακίζει την αυτοεκτίμηση, απομονώνει, τρομοκρατεί και σε ακραίες περιπτώσεις οδηγεί παιδιά στην απόγνωση.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο οι θύτες. Είναι η σιωπή γύρω τους. Η σιωπή των συμμαθητών που βλέπουν και δεν μιλούν. Η σιωπή των ενηλίκων που υποτιμούν το πρόβλημα. Η σιωπή ενός συστήματος που συχνά προτιμά να «μην ανοίξει θέμα» για να μην εκτεθεί.