Δεινόσαυρος 70 εκατ. ετών έκρυβε ένα απίστευτο μυστικό στην Παταγονία – Βρήκαν τα αυγά του

Μια διεθνής ομάδα παλαιοντολόγων ανακάλυψε στην Παταγονία ένα «θύλακα» απολιθωμένων οστών και αυγών ηλικίας 70 εκατομμυρίων ετών. Τα ευρήματα ανήκουν στο Bonapartenykus ultimus, έναν πτεροδάκτυλομορφο δεινόσαυρο από μία από τις πιο μυστηριώδεις ομάδες της προϊστορίας.

Το απολίθωμα ανήκει στην οικογένεια των Αλβαρεζσαυρίδων (Alvarezsauridae) και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μέλη της, με μήκος περίπου 2,6 μέτρα. Παράλληλα, θεωρείται ο τελευταίος γνωστός επιζών της ομάδας του από τη Γκοντβάνα, τη μεγάλη νότια ξηρά μάζα της Μεσοζωικής Εποχής.

Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Cretaceous Research και περιλαμβάνουν έναν μερικό σκελετό, δύο εντυπωσιακά αυγά, αλλά και μια αναπάντεχη ανακάλυψη στο εσωτερικό των κελυφών.

Αυγά δίπλα στα οστά του δεινοσαύρου

Η ανακάλυψη είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστη, καθώς δύο αυγά βρέθηκαν κοντά στα αρθρωμένα οστά των πίσω άκρων του ζώου.

Σύμφωνα με τον Δρ. Μάρτιν Κούντρατ, συν-συγγραφέα της μελέτης και ειδικό στους δεινόσαυρους στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας στη Σουηδία, είναι η πρώτη φορά που εντοπίζονται αυγά σε τόσο κοντινή απόσταση από τα σκελετικά κατάλοιπα ενός αλβαρεζσαυρίδη.

Τα αυγά ενδέχεται να βρίσκονταν μέσα στους ωαγωγούς του θηλυκού όταν πέθανε, αν και αυτό παραμένει ένα ενδεχόμενο και όχι βεβαιότητα.

Πλήθος θραυσμάτων κελύφους που βρέθηκαν στην ίδια περιοχή δίνουν μια διαφορετική εικόνα. Τα ευρήματα παρουσιάζουν σημαντική απορρόφηση ασβεστίτη στο εσωτερικό στρώμα του κελύφους, γεγονός που υποδηλώνει ότι τουλάχιστον ορισμένα από τα αυγά είχαν επωαστεί και περιείχαν έμβρυα σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης.

Το απολίθωμα ανακαλύφθηκε από τον Δρ. Χάιμε Πάουελ του Μουσείου Φυσικών Επιστημών της Αργεντινής. Ο δεινόσαυρος, ωστόσο, περιγράφηκε και ονομάστηκε μόλις πρόσφατα, προς τιμήν του Δρ. Χοσέ Μποναπάρτε, ο οποίος είχε ανακαλύψει τον πρώτο αλβαρεζσαυρίδη στην Παταγονία το 1991.

Ο τελευταίος της γενιάς του στη Γκοντβάνα

Το όνομα του συγκεκριμένου δεινοσαύρου συνδέεται άμεσα με τη θέση του στην εξελικτική ιστορία. Ο Δρ. Κούντρατ ανέφερε ότι η ανακάλυψη δείχνει πως οι βασικοί αλβαρεζσαυρίδες παρέμειναν στη Νότια Αμερική μέχρι τα τελευταία στάδια της Κρητιδικής περιόδου.

Η οικογένεια αυτή είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστη. Οι αλβαρεζσαυρίδες ήταν μικρόσωμοι θηρόποδοι, με μήκος που κυμαινόταν από 0,5 έως 2,5 μέτρα, και κινούνταν στα δύο πόδια. Είχαν φτερά και έχουν εντοπιστεί απολιθώματά τους στην Ασία, τη Βόρεια Αμερική και τη Νότια Αμερική.

Τα κρανία τους έμοιαζαν με εκείνα των πτηνών, ενώ οι σιαγόνες τους ήταν μικρές και έφεραν δόντια. Τα μπροστινά άκρα τους ήταν ιδιαίτερα στιβαρά, αλλά σημαντικά κοντύτερα σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα.

Ένα από τα δάχτυλα των μπροστινών άκρων διέθετε τεράστιες φάλαγγες και ένα ιδιαίτερα μεγάλο νύχι, ένας εντυπωσιακός συνδυασμός για ένα κατά τα άλλα λεπτόσωμο ζώο.

Σε αυτό το πλαίσιο, το Bonapartenykus, με μήκος περίπου 2,6 μέτρα, ξεχωρίζει ως ένα από τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειάς του.

Κελύφη που δεν έμοιαζαν με κανένα γνωστό είδος

Η μελέτη εξέτασε επίσης τα κελύφη των αυγών, τα οποία δεν ταίριαζαν σε καμία από τις γνωστές κατηγορίες της ταξινόμησης που βασίζεται στη μικροδομή του κελύφους.

Για τον λόγο αυτό, οι ερευνητές δημιούργησαν μια νέα οικογένεια αυγών, την Arraigadoolithidae. Η ονομασία προέρχεται από τον Αλμπέρτο Αραιγάδα, ιδιοκτήτη της έκτασης όπου εντοπίστηκε το απολίθωμα.

Και τότε ήρθε η μεγάλη έκπληξη.

Η ηλεκτρονική μικροσκοπία σάρωσης αποκάλυψε ασυνήθιστα απολιθωμένα αντικείμενα στο εσωτερικό των πνευματικών σωληναρίων των κελυφών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία μυκητιακής μόλυνσης σε αυγά δεινοσαύρων.

Μια αναπάντεχη ανακάλυψη που προσθέτει ακόμη ένα κομμάτι στο παζλ της αναπαραγωγής και της ζωής των δεινοσαύρων λίγο πριν από το τέλος της Κρητιδικής περιόδου.